Steef4All logo

Het verhaal van Stefanie (vervolg)

Steef gaat naar een verpleeghuis voor NAH-patiënten (patiënten met niet aangeboren hersenletsel) in Dordrecht. Ze wordt er in bed gelegd en krijgt de meest basale zorg. Daarmee kan ze in leven blijven, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er wordt niet gewerkt aan herstel. De Nederlandse zorg biedt voor mensen boven de 30 met een ernstige hersenbeschadiging simpelweg geen hoop.

Haar familie legt zich daar niet bij neer, zij willen wel een beter, menswaardiger leven voor Steef. Dat ze met wat ondersteuning weer zelfstandig kan wonen, mee kan doen in de samenleving. Ze halen alles uit de kast om dat, vaak tegen de stroom in, voor elkaar te boksen.

Ze zorgden ervoor dat Steef in januari 2018 naar Terneuzen kon komen. Hier heeft ze haar eigen appartement met 24 uur per dag zorg van haar ouders, zus, vriend en één verpleegkundige. Dagelijks traint ze op de ‘Innowalk’, een apparaat dat haar leert lopen en haar bloed beter laat circuleren.

Samen met een gedreven groep van drie fysiotherapeuten een logopedist, iemand die muziek met haar maakt en iemand die met haar schildert gaat ze vooruit. Maar het gaat langzaam, centimeter voor centimeter.

Er is meer mogelijk, bijvoorbeeld in Shepherd Pathways. Een gespecialiseerd instituut in de Verenigde Staten dat intensieve trainingsprogramma’s verzorgt voor mensen met niet aangeboren hersenletsel. Voor Steef is een behandeling in dit centrum niet zomaar beschikbaar. 

Mede door de inzet van de stichting Steef4All kon zij in februari 2019 in het centrum terecht en een intensief programma van 12 weken volgen. Ze maakt in die paar maanden grote stappen, letterlijk, want ze kan nu een stuk lopen zonder rolstoel. Maar de weg naar een zekere mate van zelfstandigheid is nog lang.